W stronę (nie)dojrzałej odpowiedzi na świat cyfrowy. Demokratyczna potencjalność (nie)dojrzałości przemyślana w odniesieniu do Deweya i Gombrowicza

Abstrakt

W tym artykule podejmujemy kwestię relacji młodzieży do cyfrowości, sytuując naszą dyskusję na skrzyżowaniu trzech par pojęć: technologia/istnienie, dorośli/młodzież oraz ciągłość/odnowienie. Idąc tropem sugestii, że nastąpiła zmiana w reżimie ich wzajemnych relacji w przejściu z XX do XXI wieku (i z wieku przedcyfrowego do wieku technologii cyfrowej), zbadamy tę konstelację pojęciową – rozpuszczając również jej dychotomiczny charakter – obracając się wokół pojęcia niedojrzałości i ustanawiając dialog między dwoma autorami, którzy dostarczyli, naszym zdaniem, najbardziej zaawansowanej interpretacji tego konceptu: Johnem Deweyem i Witoldem Gombrowiczem. Czytając jednego w odniesieniu do drugiego, zaproponujemy ideę (nie)dojrzałości rozumianej jako stała, transakcyjna dynamika, poprzez którą potencjalność nowego nabiera formy, a formy są pobudzane przez świeże energie. Na tym polega działanie demokracji jako formy życia. Rozróżnimy infantylizację (która jest regresywna i działa w sposób niede- mokratyczny) od niemowlęctwa i zasugerujemy, że musimy wykształcić (nie)dojrzałą reakcję na cyfryza- cję, aby nie ugiąć się ani przed bezkrytycznymi peanami, ani przed pochopnymi potępieniami nowego cyfrowego (egzystencjalnego) reżimu.